Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

παραιτηση

παραλια Μωλος στη Σκυρο


ερήμωσαν τα πέλαγα
νέκρωσαν οι ακρογιαλιές
τα κύματα ημέρωσαν
κόπασε ο αέρας
φώτισε ο ήλιος τις σκιές
άδειασαν οι αγκάλες
ούτε οι αγάπες χωρούν πια
ούτε τα μίση έχουν θέση
ούτε η χαρά της προσμονής
λιμάνι βρήκε να μπει..

μια κιτρινη βαρκα..

φωτογραφία τραβηγμένη από τα Μαγαζιά της Σκύρου


Βγήκα πρωί στο μικρο μπαλκόνι.Ένας καφές συντροφιά. Ένα σεντόνι κουβάρι παρατημενο στη γωνιά του κρεβατιού μου.
Μια αίσθηση ανέμου. Κοιτώ τη θάλασσα. Άλλωστε για τον λόγο αυτό δε διάλεξα το μέρος τούτο? Να κοιτώ τα κύματα να σπάζουν στους βράχους. Να πετούν τα νερά τους ψηλά. Άσπροι αφροί σε βαθύ γαλάζιο.
Μια αμμουδιά ολάκερη. Και μια κίτρινη βάρκα.
Παραφωνία ή αντίδραση;
Αντίσταση!
Αντίσταση στην ερημιά του τόπου.
Μια κίτρινη βάρκα. Μια απόδραση.
Μια εξόρμηση.
Για που αλήθεια;
Ποιος νοιάζεται εν τέλει;

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2009

μπιλιες


Τελικά
ψάχνω δυο μπίλιες

δυο μπίλιες που κύλισαν
που γλίστρησαν

λίγο στα δάχτυλα σκάλωσαν
και έπειτα έφυγαν
και κρύφτηκαν
και φώλιασαν

για λίγο

και δώσανε νότες μυστικές
και δώσανε μελωδίες
μάγεψαν την ψυχή
κλέψανε κάτι από ουρανό

και πάλι κύλισαν
και πάλι γλίστρησαν

για να σταθούν λίγο πιο κάτω
σε άλλη ακίδα της ζωής μου

και όλο κυλούν
και όλο τις ψάχνω
και όλο....

δυο μπίλιες ψάχνω

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

όλα πια περασμενα..


Μου ζητάς αγκαλιά μα τί να σου δώσω;
Με ποια ψυχή κ ποια καρδιά
με ποιο απόθεμα αγάπης;
Δεν έχω πια
Δεν υπάρχεις εσύ
Δεν υπάρχουμε εμείς
Είναι ο κόσμος αλλιώς
ειν τα μάτια σου ξένα
Μη γυρεύεις αγάπη την ανέμισες όλη
μη γυρεύεις πια κάτι
δεν υπάρχω για σένα
Στη γωνιά μου ζαρώνω με τα χέρια σφιγμένα
τα κομμάτια ενώνω , τα κρατάω για μενα
όλα πια περασμενα..