σα ροδι...

 

σα  ροδι που σπασε

βγηκαν εξω τα αισθηματα

σε χιλιες μυριες συγκινησεις

στιγμες τροχια που χαραξαν

και απλωσαν ατακτα

κυλισαν κατω απο του καναπε

τ αραχνιασμενο ποδι

κοκκινες στρογγυλες κηλιδες

μνημης κ αιματος απο το κοκκινο

το ροδι της καρδιας μου

με μια γευση στιφή που

ποτε δε συνήθισα



το χρωμα του εβαψε

τη λευκοτερη της συνειδησης μου γωνια

με αφελεια ρωτησα

πως να εξαφανισω τον λεκε

να φύγω...

Να φύγω αποφάσισα

απ' την πόλη τούτη

να σβήσω τις ασχήμιες της

να σβήσω των παπουτσιών τη σκόνη

που ύπουλα στις γωνιές στάθηκε

της ψυχής μου

να διώξω του γκρίζου τσιμέντου

την εκκωφαντική σιωπή

Δεν θέλω πια φωνές στοιβαγμένες

στους ορόφους του μυαλού μου

που να χαζεύουν τη βοή της ασφάλτου

Φανάρια με ζητιάνους,

φωτεινοί σηματοδότες

της μέρας που ακολουθεί

της νύχτας που σέρνεται

σε βρώμικες πλατείες

Να φύγω αποφάσισα

για ένα μέρος κοντινό μα απόμερο

να τους κοιτάζω όλους

της καθημερινής φρενίτιδας

τα ροζιασμενα χέρια

να ακουμπάνε τις χορδές

του κόσμου της μιζέριας

για να ακουστούνε δυνατά

οι νότες της αλήθειας

Θα φύγω

το αποφάσισα





εικονα δανεισμενη απο το akouseto.gr    

μονο σιωπη

ξερεις
εχω τοσα να σου πω
μα απο που ν αρχίσω
ποια λογια να ναι αυτα
που ομορφα τα αισθηματα
να πελεκησουν
με ποιες γκριματσες της φωνής
και τί αποχρωσεις της γραφής
στα βλέφαρα να απλωσω
για να μπορεις σα με φιλας
τα ματια οταν κλεινω
να τα διαβάσεις μονομιας
για φυλαχτό στα δίνω

ανακυκλωση τωρα

η φωτογραφία απο
enotikosomatiodba.blogspot.com


ΣΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΣΑΚΟΥΛΑ ΑΠΟΡΡΙΜΆΤΩΝ ΠΕΤΩ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΟΥ

ΤΑ ΥΠΟΛΕΙΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ ΜΟΥ,ΜΙΑ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΗ ΟΔΟΝΤΟΠΑΣΤΑ, ΕΝΑ ΑΔΕΙΟ ΚΟΥΤΙ ΓΑΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΗς ΖΑΧΑΡΗς ΣΤΡΙΜΩΧΤΗΚΑΝ ΚΟΝΤΑ ΚΟΝΤΑ
ΚΑΙ Η ΜΕΡΑ ΣΥΝΕΧΊΖΕΙ ΚΑΙ Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΣΑΚΟΥΛΑ ΓΕΜΙΖΕΙ
ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΦΟΥΡΝΑΡΗ ΠΟΥ ΤΥΛΙΞΕ ΤΟ ΨΩΜΙ, ΜΕ ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΡΥΖΙ, ΤΗ ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΧΡΕΟς ΤΗς. ΓΥΜΝΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΤΥΧΟΥ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟΥ ΘΑ ΠΡΟΣΤΕΘΟΥΝ ΣΕ ΛΙΓΟ, ΑΔΕΙΕς ΘΉΚΕς ΑΥΓΩΝ, ΦΛΟΥΔΕς ΦΡΟΥΤΩΝ, ΚΑΠΟΙΟ ΣΚΙΣΜΕΝΟ ΚΑΛΣΟΝ, ΚΟΜΜΕΝΕς ΕΤΙΚΕΤΕς ΡΟΥΧΩΝ ΠΟΥ ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥς ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΟ ΔΕΡΜΑ, ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΤΟΥ ΣΑΜΠΟΥΑΝ....
ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΧΡΗΣΗς ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗς, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΤΗΝ ΡΟΥΤΙΝΑ, ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗς ΖΩΗς ΜΟΥ, ΤΙς ΣΥΝΗΘΕΙΕς ΜΟΥ..

ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ, ΕΚΕΙ, ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟς ΤΗς ΣΑΚΟΥΛΑς,  ΕΙΔΑ ΣΕ ΕΝΑ ΧΑΡΤΙ ΤΣΑΛΑΚΩΜΕΝΟ , ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΠΟΥ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΤΕΓΡΑΨΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ! 
ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΣΧΕΔΙΑ ΜΙΛΩ! ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΣΤΟ ΣΩΡΟ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ....

ΘΥΜΑΜΑΙ
ΠΩς ΚΑΠΟΙΟς ΚΑΠΟΤΕ ΜΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΑΝΑΚΎΚΛΩΣΗ....

παντομιμα

..και σα να παρακολουθώ τις σκέψεις μου

και σα να κρίνω τις στιγμές μου...

σαν ένας μίμος

που αντιγράφει τις γκριμάτσες μου

μιμείται τη στάση του κορμιου μου

και γω

με τρόμο αναγνωρίζω

πως

ότι μιμείται ειναι

ΕΓΩ!!!

στέκομαι απέναντι του σκεφτική `

πρέπει να αποφασίσω τώρα

αν μου αρέσω

μα

τί επίπονη διαδικασία...!

με σκανδαλίζει η σκέψη

τί μύρια συναισθήματα θα μπλέκονταν

αν τροπο ειχε

ν αντιγράψει

να μου δείξει τη ζωη μου!

αυτος

ο διασκεδαστής του δρόμου

αυτός

ο παρατηρητής ψυχών..

η φωτογραφια ειναι απο
syriza-vyrona.pblogs.gr

κομπος

ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

ΣΕ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ Μ ΑΦΗΝΕΙς

ΜΗ

ΜΕ ΠΝΙΓΕΙς

ΜΗ

ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΖΕΙς ΤΗΝ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ

ΜΗ

ΣΚΟΤΩΝΕΙς ΤΟΝ ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟ ΜΟΥ

ΜΗ

ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΕΓΚΛΩΒΙΖΕΙς

ΣΕ ΚΡΥΟΥς ΤΟΙΧΟΥς

ΜΕ ΖΕΣΤΑ ΧΡΏΜΑΤΑ

ΜΗ

ΑΣΦΥΚΤΙΩ......



Πηγή εικόνας: elixile.deviantart.com

πινελιες

θελω να ζωγραφίσω μες στη σκέψη σου
θελω τις σημειωσεις μου να κρατησω
μες του μυαλου σου τους διαδρομους
εικονες θολες
εικονες γυμνες
απο συναίσθημα κ φόβο
εικονες ξεδιαντροπες
στου ήλιου σου τις τολμηρες ακτίνες
με χρωματα αναμεικτα
και με χοντρα πινέλα
να δωσω σχήμα κ πνοή
στης τρομερης αντιληψης
τα βλεφαρίσματα
θελω την ωρα τουτη
μες τις μπογιες τα χερια να βυθίσω
και να αφήσω τις πολυχρωμες παλάμες μου
μες τις ψυχής σου τις σκοτεινες σελιδες
να σου δωρησω χρωμα κ ρυθμο
σε οσα αντικρυσες
ομως καμωθηκες πως δεν τα ειδες

βραδυ σαββατου

Γέμισα το  ποτηρι μου κρασι

εκεινο με την φινετσατη όψη

Το ακουμπω στο τραπεζακι και το κοιτω
απο αποσταση

Αφήνω τη σκέψη μου να σεργιανίσει αλήτικα
καθως

Βλέπω μεσ το ποτηρι δυο φιγουρες

να στροβιλίζονται

να κολυμπουν αέρινα μες το κρασι μου

 

Απόψε είναι η συντροφιά μου

αποψε οι αισθησεις πλέκουν στεφάνι

αποψε τα θελω στηνουν χορό

Κλείνω τα ματια και χάνομαι σε ήχους

γνωριμους
οικειους
σε φυσαλίδες που μεθουν

Κοιτω και παλι το ποτήρι

στου  έρωτα χορευουν τον ρυθμο

Τωρα πια ξερω  
το ξημέρωμα θα δω τη συντροφιά μου 

να κοιμαται 
σε μια γουλια κρασι 

του ακριβου μου κρύσταλλου

απανω στα χναρια 
που  τα χειλη μου αφησαν

να κρυφακουσω ασε με

κράτησε την κουρτίνα σου ανοιχτή
θέλω να δω μέσα στην κάμαρα σου
θέλω το φως να ξεχειλίσει αυθάδικο
από του παραθύρου σου την πόρτα
για να χαζέψω τα μικρά σου μυστικά
και να σταθώ στα χρώματα των τοίχων
να κρυφακούω στιγμές
φυλακισμένες στην υφή των ρούχων
να ζωγραφίσω όνειρα
στου πορτατίφ σου τις φωτοσκιάσεις
τώρα που λείπεις να κουρσεψω
απ τα σκεπάσματα της σκέψης σου
εκείνη τη γωνιά που εξέχει

στα βοτσαλα μας

κρύβω των ματιών μας τις ανάσες

στο σήμερα και στο ποτέ

χαμογελώ στη σκέψη σου

κρίνα τα λόγια και το γέλιο σου δροσιά

κλαδιά τα βλέμματα φυλάκισαν αισθήσεις

στίχοι βαρκούλες μας αρμένισαν

σε βότσαλα που είναι δικά μας

απόψε θα κατασκηνώσω στα λημέρια μας

απόψε θα με νανουρίσεις με

ένα παραμύθι

παραιτηση

παραλια Μωλος στη Σκυρο


ερήμωσαν τα πέλαγα
νέκρωσαν οι ακρογιαλιές
τα κύματα ημέρωσαν
κόπασε ο αέρας
φώτισε ο ήλιος τις σκιές
άδειασαν οι αγκάλες
ούτε οι αγάπες χωρούν πια
ούτε τα μίση έχουν θέση
ούτε η χαρά της προσμονής
λιμάνι βρήκε να μπει..

μια κιτρινη βαρκα..

φωτογραφία τραβηγμένη από τα Μαγαζιά της Σκύρου


Βγήκα πρωί στο μικρο μπαλκόνι.Ένας καφές συντροφιά. Ένα σεντόνι κουβάρι παρατημενο στη γωνιά του κρεβατιού μου.
Μια αίσθηση ανέμου. Κοιτώ τη θάλασσα. Άλλωστε για τον λόγο αυτό δε διάλεξα το μέρος τούτο? Να κοιτώ τα κύματα να σπάζουν στους βράχους. Να πετούν τα νερά τους ψηλά. Άσπροι αφροί σε βαθύ γαλάζιο.
Μια αμμουδιά ολάκερη. Και μια κίτρινη βάρκα.
Παραφωνία ή αντίδραση;Αντίσταση!
Αντίσταση στην ερημιά του τόπου.
Μια κίτρινη βάρκα. Μια απόδραση. Μια εξόρμηση.
Για που αλήθεια;
Ποιος νοιάζεται εν τέλει;