Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

εσυ και εγω




μου μιλάς για τον έρωτα που γεννιέται
όταν το βράδυ ένα χέρι σου ακουμπά την πλάτη
για να συντροφέψει τα όνειρα σου

μου μιλάς για μια αγκαλιά ζεστή
για μια καρδιά που τον χτύπο της
να ακούσω θα μπορώ

μου μιλάς για σένα
θες να μάθεις για μένα

θες να τρυπώσεις σαν αερικό
στα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής μου
θες να φωτίσεις τις σκοτεινές γωνιές
του μυαλού μου

όμως εγώ ματάκια μου θλιμμένα
στον έρωτα έκανα έξωση...

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

κάλεσμα

φωτογραφια δανεισμενη απο την μπλοκόσφαιρα




τα μάτια καίνε
το κορμί καίει ...για σένα
νοιώθω του στήθους τις άκρες
να πονούν και να ζητούν....
σε θέλω και πάλι
του παραδείσου η πόρτα
τρεμοπαίζει
μυρίζει άνοιξη και σε καλεί
να μπεις
να ερευνήσεις
όλα τα μέρη
όλα τα μέλη
να σκύψεις στην πηγή
και να γευθείς
του πόθου το απόσταγμα
και να γλιστρήσεις μέσα απαλά
βαριά να ακουστεί η φωνή σου
βαριά και η ανάσα σου
να σε ακούσω όπως γλιστράς
έτσι όπως την καρδιά μου κάνεις
να λιγώνει
όπως ανοίγω σαν τριαντάφυλλο
για σένα
όπως γαντζώνομαι για να αντέξω
τη μαγεία
την ηδονή

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

ωρες αργες




..και σα να μην έφταναν οι ώρες εκείνες της αλήθειας
το δροσερό της βραδιάς αεράκι έπαιζε με τα μαλλιά της
Τα μάτια της έκλεισε
και έγειρε πλάι στα πυρωμένα βότσαλα
που όλη τη μέρα φυλάκιζαν τη θέρμη του ήλιου
Πόσα κ πόσα βράδια δεν το ζήτησε..
πόσα απογεύματα και πόσα άγουρα πρωινά
δεν της προκάλεσαν ανατριχίλα
...και τώρα..
μια ώρα τέτοια την βασανίζει
Εκείνο το χέρι ν αναζητά που θα οργώσει το αλμυρό κορμί της
Το χάδι το βίαιο , το τρυφερό, το ανυπόμονο
να περιπλανιέται από το λαιμό στο στήθος
και να το φυλακίζει
να ζυμώνει
να πλάθει
να γεύεται
να υγραίνει τη σάρκα
να ταράζει την ψυχή
Φουντώνει μια φλόγα
μια τρομερή γλώσσα φωτιάς
που καίει και εξαγνίζει
Και σα να σφίγγει την ψυχή της κόβεται η ανάσα
για να επανέλθει

γρήγορη
κοφτή
απελπισμένη
Σφάλει τα ματια

τα χείλη ν ακουμπήσουν στην κοιλιά

να παίξουν και να τρέξουν χαμηλά
να φωλιασουν εκεί
που η κόλαση τίποτα να ζηλέψει δεν θα βρει
εκεί που τόσα βράδια τώρα υποφέρει

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

το φεγγαρι-τυροπιτα




η μαγεία κρύβεται στα απλά...

σε μια τυρόπιτα φεγγάρι

το βλέπεις κ το λαχταράς

θέλεις να το φτάσεις

να το αγγίξεις

να δεις αν είναι αληθινό

θέλεις να δεις αν είναι αφράτο όσο δείχνει

θες να γευτεις

κάτι από αυτό που έχει να σου δώσει

και κάποιες φορές

σε μια έκρηξή

αχαλίνωτου ρομαντισμού

θες να το μοιραστείς!


θες να μπορείς να χαρίσεις το μισό

για να διασκεδάσεις από την ίδια εμπειρία

για να χαρίσεις μια νόστιμη στιγμή

που η γεύση στο στόμα

αυτή η ιδιαίτερη

θα σου κρατά συντροφιά για χρόνια

θα ξέρεις ότι τη μοιράστηκες

την στιγμή


.... και την τυρόπιτα

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

εν ώρα απουσίας



φωνές
σκέψεις αλλόκοτες, σημάδια
σ' αγγίζω και μ' άγγιξες
σε νοιώθω και μ' έσμιξες
εικόνες, ανάσες, στεναγμός
της άνοιξης μικροί ανθοί
αχνό τιτίβισμα μικρού πουλιού

βλέμμα ζεστό αντάμωσε
κορμί γεμάτο υποσχέσεις
επαφή δίχως σκέψη
και εκεί, στο μπράτσο σου τυλίχτηκα
ετούτη τη βραδιά της απουσίας

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

χρώματα και αρώματα



εικονα δανεισμένη απο :www.connect.legacy.com ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ


χρώματα και αρώματα
γεύση ονείρου
να σε αγαπώ
να σε ζητώ
και να σε θέλω
να αγκαλιάζω τον κορμό σου
δροσιά και άρωμα
άγριου ανθού
να κυλιστώ στη ρίζα σου
να φυλακίσω τις σταγόνες της βροχής
να παίξω με ότι κρύβεται
πίσω από τα κλώνια σου
να σε γευτώ
να νοιωσω τον παλμό σου
να κλέψω από σένα
να σε κάνω κτήμα μου

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

νοιώθω


η εικονα απο: blog.nachtling.com (ευχαριστω)
water drops

νοιώθω το κύμα να χαϊδεύει τον μηρό μου
δροσιά και ανατριχίλα
αφήνω το νερό, ηδονικά δροσερό
να με πάρει στην αγκαλιά του
να με κρατήσει στο χάδι το δικό του
στο ρυθμικό αγκάλιασμα
στην αλμυρή του γεύση
στο άγγιγμα που διαπερνά κάθε σημείο

κλείνω τα μάτια και ενθαρρύνω
τα χέρια που αγγίζουν την αλμύρα
τα χείλη που στεγνώνουν το νερό
και του κορμιού τη θέρμη
που αναδίδει αρώματα θαλασσινά
μια φλέβα που χτυπάει στο λαιμό
ένα ζευγάρι μάτια λιγωμένα του ήλιου τις αχτίδες

στις πυρωμένης άμμου την απέραντη αγκαλιά
θα αφήσω τις αισθήσεις μου
στου πυρωμένου βράχου την πυγμή
θα σπείρω τα φιλιά μου

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

οργη



ψάξε στη κόρη του ματιού μου
μια θάλασσα φουρτουνιασμένη
δέσε το πλοίο σου μακρυά μου
μην τύχει κ στα βράχια τσακιστεί
μαζεύτηκαν τα σύννεφα
βαριά και μαύρα
μαύρα και αγριεμένα
με κεραυνούς στην πλώρη τους
για να τους σπείρουν
στης πράσινης ματιάς τα μαύρα βάθη
και τα πουλιά χαθήκανε
μες στις βροντές που οργισμένες ακούστηκαν
και σκίστηκαν οι ουρανοί από τους κεραυνούς μου
και χάθηκαν απόψε τα αστέρια
και η φύση ντύθηκε οργή
και η φύση ντύθηκε κακό
και ούτε καράβι να σταθεί
απόψε και τα βράχια θα ραγίσουν
απόψε τα κύματα θα αφρίσουν
θα σπάσουν τον θυμό τους σε ακρογιάλια
κεντημένα με σπηλιές
ώσπου να βγουν τα μυστικά τους
ώσπου να ακουστεί η κραυγή μου
ώσπου στερέψει η οργή
ώσπου να ξημερώσει

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

ΚΑΜΠΥΛΕΣ ΕΥΘΕΙΕΣ

Ευθείες τραβηγμένες με χάρακα
φτιάχνουν εικόνες στο μυαλό μου
Κάπου ακουμπούν και κάπου χωρίζουν
αφήνουν τα σημάδια τους




Ενώνω τις άκρες τους
-έχουν άκρες οι ευθείες?
Την αρχή και το τέλος τους
-έχουν αρχή και τέλος?
και φτιάχνω καμπύλες
καμπύλες όλων των ειδών



Ω,ψυχή μου ανταριασμένη!
Εσένα ποιος θα σ'ερμηνεύσει?

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

σε σένα μανούλα μου

Παρακάτω βρίσκεται η εικόνα στη διεύθυνση: www.art.com/.../sarah-malin-mothers-love.htm



σε σένα μανούλα ανήκει τούτη η γραφή

σε σένα
που μας μεγάλωσες με αγάπη
που στερήθηκες για το κάτι παραπάνω μας
που ξενύχτισες στο πλάι μας
που έκρυψες καλά τα μυστικά μας
που έκανες πως δεν κατάλαβες τα "στραβά" μας
που στάθηκες άγρυπνος φρουρός στις χαρές κ τις λύπες μας
που μας έμαθες το δίκαιο και το σωστό
σε σένα που ...
με τι λόγια να περιγράψω την αξία σου μαμά?

σε ευχαριστώ μόνο θα πω και θα σου χαρίσω την ανάρτηση τούτη
χωρίς φτιασίδια και διορθώσεις
έτσι απλά, ταπεινά , βαθιά από την καρδιά μου

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΑΜΑ
που υπήρξες στη ζωή μου μητέρα, μάνα, μαμά

Φωτεινή

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

σε θελω...ξανά

η φωτογραφία ειναι προσφορα του φίλου blogger ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑ


ΣΕ ΘΈΛΩ
ΣΕ ΘΈΛΩ ΞΑΝΑ
ΝΑ ΤΥΛΙΞΕΙς ΤΟ ΓΥΜΝΌ ΚΟΡΜΊ ΜΟΥ
ΣΦΊΞΕ ΜΕ ΔΥΝΑΤΆ
ΚΑΙ ΠΆΛΙ ΦΊΛΑ ΜΕ
ΟΠΩς ΕΣΎ ΓΝΩΡΙΖΕΙς
ΚΑΙ ΑΓΆΠΑ ΜΕ
ΟΠΩς ΕΣΎ ΜΠΟΡΕΙς

ΚΡΑΤΏ ΤΑ ΧΈΡΙΑ ΣΟΥ
ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΈΝΑ
ΦΙΛΏ ΤΑ ΔΆΧΤΥΛΆ ΈΝΑ ΈΝΑ
ΚΑΙ ΕΞΕΡΕΥΝΏ
ΤΙς ΑΚΡΕς ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΏΝ ΣΟΥ
ΚΛΈΒΩ ΤΗ ΓΕΎΣΗ ΣΟΥ
ΜΕ ΜΆΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΆ

Η ΑΝΆΣΑ ΣΟΥ
ΣΤΙς ΡΙΖΕς ΤΩΝ ΜΑΛΛΙΏΝ ΜΟΥ
ΝΑ ΨΙΘΥΡΙΖΕΙς ΜΈΣΑ ΜΟΥ
ΌΛΑ ΜΑς ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΆ
ΚΑΙ Η ΑΓΚΑΛΙΆ ΣΟΥ
Ω, Η ΑΓΚΑΛΙΆ ΣΟΥ
ΚΑΡΆΒΙ ΠΟΥ ΆΝΟΙΞΕ ΠΑΝΙΆ
ΜΑΖΊ ΤΟΥ ΝΑ ΑΡΜΕΝΊΣΩ


Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

τέλος βδομάδας

Τέλος βδομάδας. Τέλος ημέρας. Μπαίνεις στο σπίτι. Τα κλειδιά στον πάγκο της κουζίνας. Θα τα χρειαστείς ξανά αύριο. Αύριο το πρωί.
Βγάζεις παπούτσια ¨Ένα γλυκό μούδιασμα. Να γεμίσεις την μπανιέρα. Να ρίξεις μέσα τις στιγμές της μέρας. Της βδομάδας. Μαζί με το κορμί που διψά για το χάδι. Του νερού το χάδι. Διψά. Να απλώσεις τη σκέψη σου, να την αφήσεις να παίξει ανέμελα μέσα σε αφρούς που μυρίζουν γιασεμί. Ποτό σε χαμηλό ποτήρι. Δίπλα στο ζεστό νερό που σε φιλοξενεί στην αγκαλιά του.
Τελικά ναι, δε μένει παρα να το παραδεχθείς. Η ΖΩΉ ΜΠΟΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΩΡΑΊΑ! Αυτό και αν είναι ανακάλυψη φίλε μου! Να μπορείς, ανάμεσα σε αφρούς κ αλκοόλ, να παραμερίζεις τις αναποδιές και τις γκρίνιες και να κρατάς το καλύτερο κομμάτι της ημέρας. Και να διαπιστώνεις πως, ναι, η ζωή σου δίνει το δικαίωμα να λες ότι είναι όμορφη.
Χωρίς στολίδια, χωρίς πλούτη, χωρίς ξέφρενα πάρτι, χωρίς επεισοδιακούς έρωτες, χωρίς βαρυσήμαντες κουβέντες, χωρίς.., χωρίς..., χωρίς... Έτσι απλά είναι όμορφη. Γιατί ο ήλιος ήταν σήμερα λαμπερός ή η βροχή είχε ένα ρυθμό ρομαντικό. Γιατί εκείνο το ανέκδοτο που άκουσες το πρωί το θυμάσαι και γελάς και γιατί , για θυμήσου , εκείνο το παιδάκι πως ξεκαρδίστηκε με τη γκριμάτσα που του έκανες! Η κούπα του καφέ σου έγραφε "ΚΑΛΗΜΕΡΑ" και κάποιος σου χαμογέλασε και σου κλείσε το μάτι! Και αλήθεια το βράδυ έχεις κάπου να γυρίσεις χρησιμοποιώντας τα κλειδιά ΄που όλη μέρα έπαιζες στα χέρια σου!
Μα αλήθεια, τί τύχη αυτό το αφρόλουτρο με το τόσο γλυκό άρωμα! Αγγίζεις το δέρμα σου, μμμμ, το αγαπάς αυτό το δέρμα. Σήμερα σκέφτεσαι να του χαρίσεις την πολυτέλεια ενός ενυδατικου γαλακτώματος Και στο μυαλό σου, αυτό το κουρασμένο, λίγη μουσική από την αγαπημένη σου ενώ φλερτάρεις με το ποτό σου.
Και βουλιάζεις στου νερου την αγκαλιά. Και αφήνεσαι στου αφρού το χάδι. Και αγκαλιάζεις το κορμί σου και του λες πόσο το αγαπάς. Και του υπόσχεσαι να του χαρίσεις κάθε τι όμορφο και καλό γιατί .... το αξίζεις και επιπλέον, σήμερα παραδέχθηκες πως ναι, η ζωή μπορεί να είναι και ωραία.

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

στο σκοτάδι

η φωτογραφία δανεισμένη απο1453-2009.pblogs.gr--ευχαριστώ




να σβήσουν τα φώτα
να κλείσει το ρεύμα
και να σταθούμε αντίκρυ
τις ανάσες μας να ακούσουμε
να αγγίξουμε
να μυρίσουμε
του ανθρώπου μας την ύπαρξη
να ψηλαφίσουμε
τα χείλη που αγαπάμε
να ζωγραφίσουμε τις χιλιάδες αγκαλιές
χιλιάδες σ αγαπώ
με τις αφής μας τις κουβέντες
να αφουγκραστούμε τις φωνές μας
χωρίς τους ήχους των ηλεκτρικών μας συσκευών
που την ευτυχία μας ρυπαίνουν
να μιλήσουμε
για τα τότε και τα τώρα
να γελάσουμε δυνατά
πιο δυνατά
και επιτέλους
να σβήσουν τα φώτα
και με τη φλόγα ενός κεριού
να ξαναγνωριστούμε
εμείς
οι οικείοι



Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Στη σκέψη μου ταξίδεψες



Στη σκέψη μου ταξίδεψες
στης άγραφης σελίδας μου
το πλάτος χάραξες πορεία
σκάλισες γράμματα όμορφα
τα τόνισες, τα στόλισες
με όμορφες εικόνες
με μπόλικα θαυμαστικά

Στη σκέψη μου ταξίδεψες
στην παραλία μου την ήσυχη
στην αμμουδιά την απαλή
είδα τα βήματα σου
να προχωρούν ανάλαφρα
χνάρια αφήνοντας
σιωπηλά να ακολουθώ

Στη σκέψη μου ταξίδεψες
στο κάδρο του γραφείου μου
ένα χαμόγελο ζωγράφισες
με ένα μαρκαδόρο παιδικό
να το κοιτώ
και να χαμογελώ και γω
μαζί του

Στην σκέψη μου ταξίδεψες
μες του καρνέ μου
τις άστατες σημειώσεις
μέσα στις καθημερινότητας
μου την αντάρα
μέσα στο βιαστικό ξεφύλλισμα
των ραντεβού μου

Στη σκέψη μου ταξίδεψες
έγινες στίχος μυστικός
κάποιου ποιήματος
που σκάρωσα αργά το βράδυ

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

δε θα σου δώσω τίποτα δικό μου


Να ακουμπήσω την ψυχή μου
της καρδιάς μου τους χτύπους
να συνοδεύσω
σιγομουρμουρίζοντας
ένα τραγούδι ξεχασμένο
σε ρυθμό αλλοτινό
με στίχους-αναμνήσεις
που πλέκουν στα κλαδιά τους
φωλιές για τα παράπονα που θρέφω

Να σύρω το χέρι στο χαρτί
και να χαράξω γράμματα
σκιές ολόφωτες
σε μια ανυποψίαστη αλήθεια
πληγές ματώνοντας
πληγές σκαλίζοντας

Στρέφω το βλέμμα μου εντός μου
δυο σκαλοπάτια δεξιά
δυο κρίνα στο περβόλι το δικό μου
δυο ψυχές δυο λάβαρα

Δε θα σου δώσω τίποτα δικό μου

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

ΑΝΙΧΝΕΎΩ ΤΟΝ ΠΌΝΟ









ΑΝΙΧΝΕΎΩ ΤΟΝ ΠΌΝΟ
και τον κρατώ στην χούφτα
και τον ελέγχω μην τον χάσω
γιατί μαζί του
θυμάμαι εσένα εσένα
που είσαι μακρυά μου
εσένα που μου δειξες γιατί πονώ
εσένα που με έβγαλες από το Γολγοθά
της θολής εικόνας
τώρα ξέρω
ξέρω τί θέλω
ξέρω γιατί πονώ
τώρα ξέρω
τί με κάνει το βράδυ
να κοιτώ τα άστρα
τώρα ξέρω
γιατί το σύννεφο αγκαλιάζω
και τρέχω το ξημέρωμα
για να σε βρω
τώρα ξέρω
πως μια στιγμή
μπορεί να γίνει λόγος ύπαρξης
μέσα στον πόνο
και να μας λυτρώσει








εμπνευσμενο απο την αναρτηση του μπλογκερ

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

στο δρόμο




Είπα θα φύγω
και έφυγα
σε δρόμους που τα όνειρα
χωρούν ελπίδες
σε δρόμους που τα όνειρα
γεννούν ελπίδες


Είπα θα γύγω
και έφυγα
σε μονοπάτια νιόφερτα
του νου περπατημένα


Και δε νοστάλγησα στιγμές
και δε νοστάλγησα πηγές
λίγο να ξαποστάσω
χάραξα δρόμο ανοιχτό
και με γαλάζιο ουρανό
τρέχω
και ίσως προφτάσω



Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2010

προστάτεψε τα ματια μου





ΚΡΥΨΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ
ΣΤΙΣ ΧΟΥΦΤΕς ΤΙς ΔΙΚΕς ΣΟΥ

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕ ΜΕ ΑΠ ΌΤΙ ΒΛΕΠΩ
ΑΠΟ ΑΥΤΟΥς ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΑΓΑΠΗΣΑ
ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΣΑ
ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΞΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ
ΑΠΟ ΑΥΤΟΥς ΠΟΥ ΧΑΡΙΣΑ
ΤΟ ΑΘΩΟ ΕΚΕΙΝΟ ΒΛΕΜΜΑ

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕ ΜΕ ΑΠΟ ΟΣΟΥς ΜΥΡΙΣΑΝ
ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ ΑΡΩΜΑ
ΑΠΟ ΟΣΟΥς ΑΚΟΥΣΑΝ ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ
Σ ΑΓΑΠΩ
ΒΟΥΒΟ ΙΣΩς ΕΙΠΩΜΕΝΟ

ΚΡΥΨΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ
ΣΤΙς ΧΟΥΦΤΕς ΤΙς ΔΙΚΕς ΣΟΥ
ΚΑΙ ΜΗ Μ ΑΦΉΣΕΙς ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ
ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΩ ΜΑΘΕ ΜΕ
ΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗς ΦΩΝΗς ΣΟΥ
ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΜΗΣΕΙς ΤΟΛΜΗΣΕ
ΜΕ Τ ΑΓΓΙΓΜΑ ΣΟΥ ΜΟΝΟ

ΟΜΩς ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΗ ΜΕ ΔΕΙς
ΜΟΝΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕ ΤΑ.